Drífa heiti ég og er þriggja barna móðir. Ég ólst upp á miklu matarheimili sem dóttir foreldra minna sem eru mikið áhugafólk um mat en mamma mín hefur haldið uppi heimasíðunni hanna.is síðasta áratuginn.
Hugmyndin að krakkahorninu kom þegar yngsta dóttir mín var að taka sín fyrstu skref í matarflórunni. Þrátt fyrir að hafa farið í gegnum svipað ferli með eldri börnin mín tvö var margt sem ég þurfti að rifja upp en svo hafa áherslur mínar líka breyst. Þegar fyrsta barnið mitt var að byrja að borða var ég meira að mauka matinn og frysta hann í klakaboxum. Í dag legg ég meiri áherlsu á að dóttir mín kynnist mismunandi áferð og lögun matarins um leið og hún æfir fínhreyfingarnar með því að borða sjálf.
Það er mikill sjarmi að fylgjast með framförum hennar við að borða og hvernig minnia og minna ratar á gólfið. Það er ekki síður gaman að sjá hvernig hún velur það fyrst sem henni finnst best á disknum.
Barnahornið er ekki heilagur sannleikur heldur bara byggt á minni reynslu í móðurhlutverkinu. Mín uppifun sem hluti af fimm manna fjölskyldu sem í sameiningu langar að elda okkar eigin kvöldmat, baka okkar eigið brauð og bjóða upp á afmæli með heimagerðum veitingum.
Tíminn þegar allir koma þreyttir heim getur oft verið áskorun að elda kvöldmat en það er þess virði að setjast niður og spjalla saman eftir langan dag.
Í barnahorninu varður að finna hugmyndir að mismunandi samsetningum af fæðu fyrir börn á fyrsta árinu, hugmyndir fyrir barnaafmæli og sniðug heimilisráð
með fingog það gerði hun með því að mata sig sjálfborð og sjá framfarirnar við það að barn lærði að borða sjálf
